Блоговите се ѓубре
Сум се степал - онака вистински, два пати. Првиот пат беше во ферка (ама здрава тепачка беше тоа и заврши со крвава усна и крвав нос) со мојот тогаш најдобар другар, а вториот пат во една така помасовна тепачка во центарот на Прилеп со епилог од зададено 5/6 бокса…
Е сега јас би за првата, но…
Без пардон, а и без усул е насловот на постот на Сеад испровоциран од дискусијата во емисијата „Пез пардон“ на МТВ1, во која покрај другите беа гости и Сашо Ордановски - Транспарентност Македонија и Роберто Беличанец - Центар за развој на медиуми. Двајцата си се надополнуваа во муабетот и во една прилика така ношарлантно ја исплескаа Блогосферата, абе дури да ти е мерак да ги слушаш онака елоквентни…
Еве како Сеад го парафразира нивниот муабет:
Она што се рече за блоговите за мене беше, и благо и слатко кажано, „тропање глупости“ (грандиозен еуфемизам во наводнициве). Роберто си Беличанец, кој знае симплицистички да тропа поприлично без многу пардонирање гебелсовски кажа „70-80% од блоговите се ѓубре, од кое пола се расистичко ѓубре“. Него и ќе го премолченв, но потоа се надоврза и Сашо Орданоски (екс-Форум, карентли Транспарентност Македонија), прафразисам, „(се согласувам со) она што го кажа Роберто, новинарството (сепак) е занает“. Како никој не се побунтува, остана како неофицијален заклучок и став искажан на јавниот сервис во поглед на блогерството „Блоговите се ѓубре!“.
 |
На тој негов пост, се навраќа (во коментар) Роберто Беличанец и мошне сочно ја дообјаснува својата теорија околу ништожноста на блогосферата а посебно во Македонија:
Роберто Беличанец // Feb 6, 2008 at 2:31 pm
70-80 % од Блоговите СЕ ѓубре. 50 % од Блоговите СЕ расистичко ѓубре.
На блоговите 90 % од коментарите СЕ непотпишани. Што покажува дека ако на прачовек му дадеш компјутер тој НЕМА да стане дигитален граѓанин. Тој ќе остане прачовек со компјутер. И може цела македонска блогосфера да вреска дека тоа не е така. Овие факти не можат да се изменат.
Децентрализацијата на комуникациите нужно доведува до шум. И тој шум е 70-80 % присутен на македонската блогосфера. И тоа е нормално. Не ми е јасно зошто толку се возбудувате.
Она што е битно во таа емисија, а истото јас го кажав е дека и класичното новинарство во светски размери умре оној ден кога репортерите од најголемите светски медиуми го прифатија концептот на т.н.р. „Вметнато новинарство“, односно кога прифатија, заради подобри снимки да влезат во оклопните возила на Американската армија во Ирак.
Традиционалните медиуми ги тресе криза на кредибилитет, потполно се избушени од односите на капиталот и моќта. Во Македонија тој проблем е уште поголем. Но, назад на темава. Дали блоговите се здрава алтернатива… Мое мислење е дека не се… И ова може повторно да си го подведете под „тропање на глупости“, но тоа повторно нема да ги промени фактите. Блоговите, со чест на исклучоците, се места каде што МИСЛЕЊАТА и КОМЕНТАРИТЕ на мислењета се основната форма преку која се пласираат содржини. Се разбира дека се додаваат и аудиовизуелни содржини креирани од корисниците но тоа во суштина не ја менува многу работата… Клучната функција на медиумиот… информирањето блоговите не успеваат да ја исполнат. Од тој аспект ние во македонија не можеме да зборуваме за т.н.р. демократизирано или веќе ако сакате така да го нарекувате децентрализирано новинарство. Дури и во светски размери таквите појави на блогосферата се ретки. Во таа смисла, алтернативата на традиционалните медиуми на мрежата се порталите, но и веб сајтовите на традиционалните медиумски конгломерати кои се приспособуваат на технологијата.
Ако добро ме слушавте, пред да го напишете кометарот ќе чуевте дека реков: “ Новинарството во Македонија денес е можно само како субверзија… не сум сигурен дека блоговите тоа го овозможуваат затоа што 70-80% од нив се ѓубре, а околу 50 % од нив се расистичко ѓубре“.
Очигледно дека стариот намќор Хераклит бил во право кога рекол дека: „очите и ушите им се лоши сведоци на оние кои што имаат варварски уши“.
Значи ајде да ја дообјаснам изјавата затоа што сметам дека секој комуникациски канал е битен и дека заслужува внимание, а очигледно блогерската заедница има проблем со оваа изјава“.
Новинарството во Македонија страда од недостиг на професионализам кој што е директно поврзан со односите на моќ во општеството. Од тука произлегува дека професионалното обавување на таа професија (со почитување на стандардите што се мачно изградувани од појавата на првиот весник до денес) во Македонија, во традиционалните медиуми, во овој момент не е можно или е можно само на маргините како субверзија на главниот тек. И потоа додадов дека не сум сигурен оти блоговите се медиумиот низ кој што тоа може да се оствари. Поентата е дека шумот е преголем.
Не велам во ниту еден момент дека нема квалитетни блогови… Само велам дека тоа се комуиникациски канали кои не се медиуми, ниту тоа можат да станат. Некои од нив со тек на време и со посветеноста на авторите можеби ќе еволуираат во такво нешто. Јас лично имам едно 5-6 фаворити во Македонската блогосфера, но во моментов тоа не е така. И затоа пред да се почуствувате нападнати, пред да почнете со големи наративи од типот на “децентрализација на светот“ (а ова е тема за посебна дискусија, зашто ако е толку децентрализирана работата зошто ОН.НЕТ има поставено медиа концентратор како главна појдовна точка кон огромен дел од македонската блогосфера и што е тука деконцентрирано… пристапот ли…) погледнете во себе. Самите се нарекувате блогерска заедница.
Тоа зборува за две работи: 1. Дека нема публика во класична смисла туку дека функционирате како полузатворен свет. 2. Она што го произведувате е на ниво на меѓусебен муабет за одредени прашања… што пак по дефиниција е интерперсонална комуникација… т.е. немедиумска комуникација.
Она што најмногу ме загрижува е табиетот да не се потпишувате со вистинското име и презиме туку со никови…
Се срамите ли од своите мислења… Се плашите ли од тоа што го мислите да не се поврзе со конкретна личност… Толку ли се чувствувате слаби и немоќни во сопствената кожа… На крајот ни тоа не ме интерсира бидејќи тоа покажува незрелост за човечка комуникација за која што пред воопшто да започне комуникаторот треба да се легитимира.
Од искуство во традиционалните медиуми знам дека најголемите гнасотии се направени со непотпишани текстови, а псевдонимите речиси секогаш биле употребувани само од кукавички побуди… тогаш кога авторот не бил подготвен да се соочи со последиците од својот текст.
И на крајот, рефлексот да се браните кога никој не ве напаѓа, потребата да се видите сите во тие 70-80% што не чинат толку слатко ја открива вашата несигурност во она што го правите. И јас сакам да видам децентрализиран свет… но ако цената за таквиот свет е кукавичлукот тогаш засегош ќе останам од другата страна.
За на крај - Беличанец, да повика на отворена дебата во негова организација, за која сеуште не е дефинирано каде и кога ќе се одржи.
Уф каква здрава шамарчина ни ракоплесна еден од креаторите на законот за радио дифузија од врхушката (без иронија) и медиумската алфа и омега во Македонија, просто не ми се верува.
Еве и нека држат нападите: процентуалната логика, шумот, иако изведени паушално. Најмногу боли тоа што не го признава блогот како медиум, туку само како (молим ти се лепо) комуникациски канал. Значи, ние овде, си месинџеруваме и не сме доследно информативни, а таму неколку дневни весници и неделници кои копи-пастираат од нашите и странските новински агенции и преведуваат цели статии од странските медиуми и ништо повеќе, се релевантни чинители на јавното мнение? А за тоа дека ја гледа алтернативата во порталите, не ми се трошат зборови.
Немој Боби, молим те! Знам дека порасна со „Commodore 64“, дека не си паднат од небо и дека дури јас копав црвци и шутирав конзерви ти учеше BASIC, но на оној палзилери пајташки муабет со Ордановски што го затеравте ич не му ја контам поентата. Ако не за друго, туку што немаше ни еден претставник од блогосферата за да може да се одбрани, па остана констатацијата (како што посочи и Сеад) дека блогосферата е ѓубре недостојно за внимание. Ај еве за момент заборави дека блогот не е медиум и врати се на процентите.
Кажи ми (процентуално), колку од македонските дневни и неделни весници заслужуваат внимание… Колку од телевизиите се потпираат на своите репортерски и изворни информации, а помалку на агенциските. По мојата математика во најоптимистички случај процентот не е поголем од 10%.
За разлика од тие бледи и мртви „медиуми“, блогот не ретко располага со лепеза од индивидуални коментари за одредена актуелна тема поткрепен со анализа, која линкувано задира до сите достапни извори моментално постоечки и релевантни за одредената тема на постот што е предмет на анализа.
И кој е сега порелевантен и информациски побогат и подоследен? Оној кој успеал да ја долови атмосферата на пишаното од триста пичкесиматерина аспекти или оној кој слепо се врзал агенциски и пренесува вест и згора на тоа речиси во 99% од случаите не кажува кој е оригиналниот извор на веста?
И зошто сега да нема место за блогот како медиум? Зошто упорно се маргинализира улогата на блогот? Немој молимте со она дека коментарите се не потпишани и бла-бла цмиздрави лигавења кои btw успешно ги надминуваме. Не е ваљда од страв од неколку беспомошни пискарала, не реализирани интелектуалци, новинари, маниајкално надркани средовечни чичиња, писатели, самохрани мајки со вишок на време, квази историчари и сексуално не задоволени домаќинки, нафурани професори и профеосорици и какви ли уште не маргинализирани персони кои (како што вели Ванковска) вежбаат демократија удобно скриени позади измислени никови и прекари?
Кого штитите со Ордановски: Сузе, Латас, Младенов или независниот(?) Божиновки го штитите од нас, кого…? Веродостојноста на информацијата? Што штитите или поточно, на што му давате простор?
Или најверно ми е дека нè штитите од самите себе. Да не случајно се повредиме вежбајќи демократија или не дај боже да не се навредиме и испорезилиме низ нетов и светов практикуваќи како што ја нарече погоре - канална комуникација, па да се зацапаме во некои бразди и бездни и така очорени да не видиме кој кого мачка и дебело подмачкува во информацискиот простор, а?
И да, блоговите се субверзивната алатко која може да го поткренат и поткрепат недостатокот од објективност во иформирањето со самото тоа што блогерот е уредник сам на себе и единствена цензура под која подлежи и која треба да ја совлада е автоцензурата. Не знам оти не можеш да видиш толку очигледна работа? Боби, тоа не се прави со минирање на еден алтернативен (сакал ти признал или не) медиум како што е блогот, тоа се прави со поддршка, а посебно е потребно таа да доаѓа од Центарот за развој на медиуми, тоа ми изгледа толку логично, нели?
***
Имено, еден од двајцата протагонисти во ферката е токму Роберто Беличанец, па затоа така лично му се обраќам со Боби. Не дека му останав должен за нешто, туку дека инсистира да се потпишиме со својот идентитет позади кажанот, демек имало поголема тежина тогаш.
